*Sayısızca dibini bulduğumuz çaylar, koyu muhabbettendi. Çay bahaneydi. Kaçak mı,
yerli mi, açık mı, demli mi kimin umrunda. Muhabbetin muhatapları, dost mu, düşman mı, arkadaş mı, kardeş mi, mevzunun asıl tartışılır yanıydı.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta