soğuksun yorgunsun neden çıkageldin
saçlarını neden dağıttın bu saatlerde
yüzünden bencil bir mutsuzluk dökülüyor
otur da bir kahvemi iç bari
havadan sudan konuş için sıkılıyorsa
ilk yaz akşamları hep böyle istanbul'un
kimi zaman güler yüzlü bir güneş
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta