Soytarının ardından gittim
derinliğe doğru inen rutubetli, yeşil dehlizleri geçerek.
Bir ışık, ilk ışık.
Pelerinin altında karanlık, ellerinde korkunun kokusu
direğe bağlanıp kendi kendine yandı, sonra
biliyorduk ama unutmuşuz, bakarken hatırladık ince dumanına
korku olmadan inanç olmaz
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta