Söyleyiş Şiiri - Yenici Şair

Herşeyin farkındayız
Bölük bölük terkediyoruz şimdi
Üstümüzde taşıdığımız soğuk en soğuk kırmızılar
Şakaklarımızdan dökülüyor
Elimizde bizi mutlu eden yaz yazgısı
Soğuk en soğuk yazılarla yazıldı alnımıza
Yaşamak istiyoruz çünkü
Yaşamak bize ilk verilen bir şeydi
Ölmek ise bize ilk vadedilen bir şeymiş gibi
bir amentüsü olmayanlar nasıl korkar ölümden
Halbuki düşünmeden hoyratça yaşamak
bize vadedilmedi
Her şeyin farkındayız ve
farkında olmak ağırdır
Bir taş gibi cebimizde taşıdığımız hayat
Her adımda dizlerimize çarpıyor
Ve biz yine yürüyoruz
Çünkü yürümek birazda inat demek
Birazda alnımıza yazılanı sesli sesli okumak demek
Bir gün en soğuk kırmızılar
çekildiğinde damarlarımızdan
Mora çaldığımızda
İçimizde kaybedecek bir şeyimiz olduğunda
Gerçeklerden sıyırlırmak için yalanlarla üstüne bir kum tanelerini serpiştiriyoruz
Ve gözeri gerçeği görmese bile bu yaşantı
Kendini yalanlarla avulur bir şekilde önümüze sunuluyor
Yürümek,yürüyoruz demek kanaya kanaya her zerremizin ölüp ölüp baştan yaratılması
Geriye dönük bakıldığında durmak tanrıya inanmamak gibi bir şeymiş
Çünkü hayat durulduğunda anlamı kalmayan
Geçildiğinde ise anlamını yitiren türdenmiş
Bölük bölük terkediliyoruz ve gidecek yerlerimiz aslında bizden ne kadar uzakta
Çünkü biraz büyüyünce,insanın hayat
kaynağından su içmesi zorlaşır
Bir zaman sonra su içtiğin çeşme tanımaz seni
Kendini içtiğin suyun yansımasından görür
Görünür kılınmak seni epeyce ürkütmüştür
Biz kendi yankımız ve gölgemizden korkarak büyümüşüz veya büyütüldük
Aslında küçükken geçtiğimiz sokaklar büyüdükçe hiç daralmadı
Çünkü biz o sokaklardan geçemeyecek kadar sığamıyoruz dünyaya
Oysa yaşamak dediğimiz şey bir yerimizden ekilmekti en başından beri
Biraz unutmaktı
Biraz unutulmaktı
Birazda hatırlamaya mecbur bırakılmaktı

SÖYLEYİŞ/2.kısım

Bunca tuhaf rastlantıların arasında tesadüfen geç kalınmış
Milyonda olan şey başıma bile gelmemişti
Sevadanın,sevgilinin ve aşkın neresinde kaldığımı
Yaşadığım müddet bana ayna gibi gösterdi
Aynada görülen etten kemikten insan
Gerçekten sadece etten ve kemiktendi
Bir ruhu vardı ve vardıysada bu gerçeği aynalar bile görmezden geldi
Herşeyin farkındayız ve farkında olmamın
Farkına varamamak ağırlığı
Üstümde göğsümün tam üstüne bastırılmış gibi
Doğrulsam her şeyi görünür kılacak

Evet! Sevmek ve sevilmek
İkiside tuhaf rastlantılardan ibaretti
Sevmeyi bir sır gibi cebinde saklayanlar
Ancak sevilebilirmiş
İşte o zaman sevmeyi bir nimet olarak
İnsan öpüp başına koyarmış
Ben sevmeyi hep sevilmeden nimet saymışım
Öpüp başıma koyduğum kutsalımı
Bir kitap gibi içimde korusaymışım eğer
Bu inanç belki bana da görünürdü

SÖYLEYİŞİ/3

İnanç! Peki bizi inandıran şeyler
Bizi belirsizlik bataklığına çomaksız bırakan
Yaradanın kurtulmak için yarattığı dalı koparan
Yine kendi inancımızmış
Oysa bize bataklığı gösterip boğmayan da yaradanmış
Bizi öldüren şey züleyhanın hissettiği şeymiş
Oysa biz Yusuf gibi kuyudan çıkma niyetimizi
En başından reddetmişiz
Kuyudan çıkıp mısıra sultan olmak için Yusuf olmak gerekliymiş
bana soracak olursan
Kuyulara atılmak istemezdim

Kuyudan çıkacak kadar Yusuf olmadık biz
Yusuf olacak kadar kuyuyada atılmadık
Hayatımız hep dipsiz kuyularda seyredildi
Oysa boğulurken dahi
Bizleri aşşağıya çeken kendi niyetimizdi
Ben ne zaman sığ sular görsem
Paçamı sıvardım
Ne zaman sığ sularda yüzsem
yüz üstü düşerdim yere
ve kalkıp yürümek aklıma bile gelmezdi

SÖYLEYİŞ/4

Her şeyin farkındayız
Bölük bölük terkedildik yahut
Mecbur bıraktık kendimizi
Bilmem gönül bağı neden isyanda
Neden zorla kendimi söylenirken buldum
Sanki içimde konuşan ben değilmişim gibi
Neden ayak tırnaklarımdan saç telime kadar
Pişman değilim diyorum
Halbuki sevmek denince ben
beceremediğim bir şeyin etrafında dolanırdım
Şimdi Neden bir kadın bir hayat kadar önemli bizler için
Şakaklarım demiştim
Şakaklarımdan akan kırmızılar kanmış
Belki içimin bir sızmasıydı bilmiyorum
Aynada kendimi görmeseymişim eğer

şakaklarımdan değil
artık düşüncelerimden akıyor kırmızı
hangi kelimeye dokunsam
içimde bir şey kırılıyor
Ne zaman üzülmeye koyulsam hep
toplamakla uğraşıyorum kendimi
Sonra kendimi dönülmez yollarla sınıyorum