Söylesene imkânsızım,
Hâlâ dönüp baktığım son menzil gibisin.
Ne kadar uzak düşsem de senden,
İçimde yerinden kıpırdamayan bir yurt gibisin.
Adını anınca susan bütün kelimeler,
Sana varınca yeniden konuşur gibisin.
Söylesene imkânsızım,
Eski bir mektubun mühürlü satırları gibisin.
Vuslatı olmayan bir duanın son âmini,
Hicranı güzel gösteren bir ömür gibisin.
Ben senden vazgeçmeyi hiç öğrenemedim;
Çünkü sen, gidince bile içimde kalan tek yer gibisin.
Kayıt Tarihi : 30.07.2026 20:16:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!