Ben saramadığım yaralarımın olduğunu öğrendiğim gün büyüdüm.
Şimdi çocukluğumun dar sokakları ağlıyor.
Büyümek mutluluk sanıyordum, değilmiş.
Oysa büyümek acımakmış.
Kanamakmış ve hep bir mücadeleymiş.
Yüzümü mesken tutmuş,
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta