Söylenmeyen Veda Şiiri - Hamit Atay

Söylenmeyen Veda

Hiçbir şey demedim giderken…
Çünkü diyecek bir şey kalmamıştı.
Ne suç vardı ortada
Ne af,
Ne de hesaplaşacak bir geçmiş.
Sadece bir boşluk…

Seninle dolmayacağını anladığım
Koca bir sessizlik.
Söylenmemiş bir vedaydı bu.
Ne “hoşça kal” dedim
Ne de “kal” diyebildim sana.
Zaten gitmiştin çoktan
Ben fark edinceye kadar...

Bazen insanlar
Konuşmadan gider
Ama en çok o susuşlar
Bağırır ardından…

Ben seni içimde bitirdim.
Yüzüne bakarak değil,
Resmine bile bakmadan.
Sesini duymadan
Sadece
Kendi sessizliğime gömülerek…

Artık bir şiir bile yazamıyorum sana
Çünkü kelimeler de küstü
Her şey bitti
Sen bittiğinde değil
Ben vazgeçtiğimde bitti…

Bir gün,
Adımı duyarsan bir yerlerde
Tanıma.
Çünkü ben,
O bildiğin kişi değilim artık.
Senin sevmediğin hâlimle
Kendimi sevmeyi öğrendim.
Bu bir veda değil,
Zaten hiç elveda olmadı aramızda.
Ama bil ki…
Bu defa,
Söylemeden gittim ben.
Ve sessizce
Kendime döndüm.
Şiir Hamit Atay..20.07.1986