Söylenecek Ne Kaldır'ki Şiiri - Baki Ortak

Bu sevdamız...
Bitti dedikten sonra
benden ne cevap bekliyorsun ki?
Her ne yaşanmış ise göm gitsin
kalbin en derin kuyusuna,
Sesiz bir mezara.

Kefenin metresi ölüye sorulur mu?
Kimsesiz bir mezar göm gitsin,
artık ellerimdeki sıcaklığın hatırasını
soğuk toprak kadar uzak.

Sana dair her anı
bir gölge gibi üstüme düşüyor,
ama ben yürümeyi öğrenmek zorundayım
kendi yolumda, kendi yalnızlığımda.

Gözlerim bakıyor boş sokaklara,
her köşe senin adını fısıldıyor,
ama dudaklarım sustu,
kalbim sessizliğe teslim.

Bitti dedin
ve gidişin rüzgâr gibi savurdu beni.
Geçmişin kırık camları
ayaklarımın altında ezildi.
Ne çare, ne haykırış…
sadece sessiz bir alışkanlık kaldı.

İçimde bir yerlerde
hala seni bekleyen bir çocuk var,
ama biliyorum,
o çocuk artık ağlamayı bırakacak.
Güneş doğacak,
yağmur duracak,
ve ben yeniden ayakta kalacağım.

Sevdanın külleri üstünde yürürken
kendime soruyorum:
neden hala buradayım?
Belki de aşkın sonu
sadece vedadır,
her vedada bir gömüt,
her gömütte bir sessizlik.

Ama bil ki,
sen gideli ben yalnız değilim,
çünkü içimdeki boşluğu
yaratıcı bir şiirle dolduruyorum,
ve bu şiir, bir hayal değil,
—Kul Ortak adı kadar gerçek.

KUL ORTAK