Çarşaflar dolandı ayrılığın bedenine,
Coğrafyasız kalmış, toprağın kokusu sardı,
Kendine yer bulamayan sensizliğimi!
Bir kez daha
Ayaklar altına alındı varoluş kaygım!
Bir kez daha
Acıdı yüreğimin ucu!
Tıpkı parmaksız bir sevgili eli gibi!
Söyleyemedim...
Takılı kaldı kapıdaki anahtara
Cevapsız soluklarım!
Vurup kapıyı çıkınca sen,
Merdivenlerde ağladı, kilitli cümlelerim!
Çok sonra...
Mırıldandım zar zor
Sökülseydi tüm duvarlar,
Zerreler sese dönüşseydi,
Duysaydın
Kulaklarımla kavga eden sesimi!
Söyleyemedim...
Boyutlara sığmayan broşürlerle,
El el dağıttım alın yazımı!
Vurgusuz, vurgunsuz, yitik kaldım
Yazdım seni,
İlk ve son sayfama
Ama söyleyemedim!
Kayıt Tarihi : 24.11.2006 00:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Söylenemeyen son cümleler sayesinde, bağışlanamayan hayatlara, kalınan yanlızlıklara, tıkanan hayallere ve sana gelsin! ! Ne olursa olsun dudağınızın ucunda size yalvaran o son cümleyi söyleyin! ! Ve bırakın kader ağlarını örsün! siz ise üzerinize düşen o son görevi yerine getirmiş olmanın rahatlığı ile geleceğinize ve size hayat verecek o ilk cümlelerinize adayın kendinizi, mutlu olun ama doyasıya! ! !
Ümran Tokmak
TÜM YORUMLAR (4)