Söyle bana…
Aşk uğruna kalbini ateşe atabilir misin,
Ruhunda yanan ve asla sönmeyen o korla?
Gecenin en derin sessizliğinde uyanıp,
O yokken bile onunla dolabilir misin?
Adını kalbine mühürler gibi taşıyabilir misin,
Yıllar geçse de silinmeden, eksilmeden?
Kalabalıkların ortasında bile yalnız kalıp,
Sadece onunla var olabilir misin içinden?
Söyle bana…
O yokken gökyüzü mavi kalır mı gözlerinde,
Yoksa karanlık bir boşluk mu iner içine?
Gün ışığı vururken dünyaya tüm renkleriyle,
Sen yine de üşür müsün sessizce?
Çünkü gerçek aşk bir yangındır — yakar,
Ama küle dönse bile sönmeyi bilmez.
Bir acıdır — derin, tarifsiz,
Ama insanı hayata bağlayan tek gerçektir.
Eğer yanımdaysan, bırak ellerin ellerimde erisin,
Zaman bile durup izlesin bizi…
Ve eğer yoksan,
Ruhun yine de dokunsun kalbime,
Bir sıcaklık gibi,
Sonsuzdan gelen bir sevda gibi…
Kayıt Tarihi : 20.3.2026 00:22:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!