Sorgulamalar Şiiri - Ali Fırat Çalışgan

Sorgulamalar...

Kırdın. Kırıldın.
Yaktın. Yakıldın.
Ölmedin; yaşadın...

Ne kazandın yaşamaktan beklemek dışında?
Bekledin, yaşın otuz üç.
Ne umdun ki yaşamaktan?
kalbinin eti kemiğinden
ayrılmış. Yaşın otuz üç.
Küllerini avuçlayıp savurdun rüzgâra,
her tanesi başka bir “keşke”ye kondu.
Göğsünde pas tutmuş bir
kapı gıcırdıyor hâlâ,
içeride unutulmuş bir
çocuk ağlıyor usulca.

☘ ☘ ☘

Sana gül bahçeleri mi vaadetti bu yaşam?
Sana sıcak havada bir
yudum soğuk su mu verdi?
Sana ne etti ki bunca
dağıldın, sıkıldın...
su ne söyledi de soldu
vazoda çiçekler;
sen nasıl böyle yenildin.?
Gül bahçesi bekledin belki,
ama dikenin dilini kimse anlatmadı sana.
Susuz kaldın,
şimdi hangi kurumuş kuyunun
başında unuttun kendini?
hangi yağmur iner de diriltir
çatlamış gövdeni?

☘ ☘ ☘

İnsan, ademden (yokluk, hiçlik)
gelmiş ve beklemekten yaratılmış.
Peki sen neyi bekliyorsun hala?
Yetmedi mi her şeye geç kalmışlığın?
Yetmedi mi ömrünü bir avuç
yaşamaya satmışlığın?
Kim koydu o zamanı avuçlarına,
kim öğretti sana acele etmeyi?
Kalbine dön, özüne dön, ademe dön..
Dön ki umudunu yitirme kendi içinde,
Dön ki daha fazla yara
kabuklarını biriktirme.
Aynı rüyayı defalarca giydin üstüne,
her sabah biraz daha daraldı içinden...
Gölgene basmamak için eğildikçe
kendi karanlığında çoğaldın.
Sen yürüdükçe mesâfe çoğaldı,
vuslat sandığın her şey
firkatin ta kendisi çıktı.

☘ ☘ ☘

Sen insanı yarasından tanırsın, bilirim.
Dokunmadan ruhuna iyileşmez
hiçbir yara, bilirim.
Otuz üç dedin;
bir yaş değil bu, bir düğüm sanki;
çözmek için değil, fark etmek için...
Çünkü bazı düğümler çözülmez, bilirim.
Aynalarda sûretin değil,
ademîyetin aksediyor,
varlığın bir vehim,
yokluğun bir izdüşüm.
Ne tam mevcutsun ne büsbütün zâil,
arafî bir ihtilâl
içinde parçalanıyorsun.
Ve sen,
fark etmeden kuruyorsun
kendi kıyâmetini;

Kalbine dön. Özüne dön, ademe dön!

Ali Fırat ÇALIŞGAN