Sonunda Olursun Toprak

Toprağın üstünde her gün sen gezersin,
Taşın evin, barkın, yurdun topraktır.
Taze güllerini bahçede dersin,
Toprağın obandır, soyun topraktır.

Tenin, damarların toprakla hayat,
Tattığın incirin, zeytinindir tad.
Toprağın üstünde sabah akşam yat,
Tüm canlıların yurdu topraktır, toprak.

Tohum ekersen de verir bol bolca,
Tarlalar buğdayla, arpayla dolca.
Toprak kimi zaman güler bolca,
Tatlı kavunları yetiştirir, toprak.

Taşar bereketi, fışkırır ondan,
Tohuma su verir yüce Yaradan.
Tüm yağmurlar iner gökten durmadan,
Taze suyu veren topraktır, toprak.

Ten ölür, cesedi toprağa girer,
Toprağın bağrında bedenler çürür.
Tüm evliya feryat edip seslenir,
Tenimizi örten topraktır, toprak.

Tüm dünya bir hanmış, topraktan bina,
Tuğlası, kerpici yapılmış ona.
Tekrar konuk olur insan bu hana,
Tüm altın, gümüşü topraktır, toprak.

Tepeden dereler seller akıtır,
Taş kopar, nice canları yakıtır.
Tüm kuşu, balığı bağrına yatır,
Tüm varlık sonunda topraktır, toprak.

Toprak mayamızdır, biz olduk ondan,
Tükenir insan da göçer bu handan.
Tüm bağlar, bahçeler geçicidir, yalan,
Tek kalan sonunda topraktır, toprak.

17.08.2026//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ