Maddeler manasız,ruhlar ölümlü..
Döngüsünde yürüyoruz boşluğun..
üzerimizde zaman ayarlı bombalar..
Bambaşka hayatların insanları oluyoruz..
Geçiyor durmaksızın vagonları saatin..
Binmek istiyoruz, kapılar kapalı..
Ahtapot kolları gibi tüm yollar..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta