Sonsuz Gölge Şiiri - Mustafa Alp

kaybetmek, her zaman yok olmak değildir,
gidenin ardında bıraktığı izdir belki,
sessiz bir rüzgar gibi dolaşır odalarda,
ve gecenin kalbine usulca siner.

zaman, unuttum derken bile hatırlatır,
bir bakışta, bir kokuda, bir eski şarkıda.
kalp, susmayı öğrense de tamamen susturamaz
içinde büyüyen o derin çağrıyı.

adını anmasam da duyarım sesini,
gökyüzüne baksam da görürüm yüzünü,
çünkü sevgi, uzaklık tanımaz,
çünkü anılar, zamana teslim olmaz.

her kayıp, bir vedadan fazlasıdır aslında,
bir ömrün içine düşen sonsuz bir gölgedir,
ve insan, en çok da
içinde yaşamaya devam edenleri özler.

kalır geriye yarım cümleler,
söylenememiş kelimeler,
ve her gece, kalbin en sessiz yerinde
tekrar tekrar yankılanan bir ad…