Durağan manzaraları sevmiyorum.
Bu yüzden;
Sonbahar insanıyım.Eşsiz manzaralara bakmalıyımGökyüzünü yağarken ,denizi dalgalıyken,kuşları uçarken,hatta bir ağacı yaprak dökerken seyretmeliyim.
Senkronize edilmiş bir dans eşliğinde yürümeliyim mesela.
Renklere aşık bir yüreğim.
Yeşilden kırmızıya,kırmızıdan sarıya ve kuruyup düşerken sarıdan kahveye...
Yapraklarını döken bir ağacın altında,dalgalarını vuran öfkeli bir denizin karşısında saman kağıttan yaprakları çevirerek okumalıyım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta