Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Boşuna bekler gideni buğulu gözler
Her şeyi anlatır gibi, sağa sola savrulan
Miyadını doldurmuş sarı yapraklar
Açlığını gidermek için bekleşir,vefalı topraklar.
sonbahar yine hüzün olup düşmüş dizelere..hele bahar ortasında yüreğe sonbahar gelmesi çok acı vermiş olmalı..
şiir güzeldi...tebrikler
Bir tuhaf olur bu mevsim da insan,
Acımsıdır sanki tabiatın pastoral tadı
Hangi yana bakılsa bütün renkler sarımsı
Hele bu karmaşada başlamışsa, birde gönül ağrısı
çok sevdigim bir dostumun sayfasinda ,ki yorumunuz üzre geldim sayfaniza iyi etmisim
emin ve derin birikimli bir kalem buldum okunasi......
sonbahar hüznü çökmüs satirlara mevsimdenmi yoksa bizlerin artik ....gönüllerimize vuran hazanmi hüzünlere sebep dedim kendi kendime...siiri iki kez okudum feyz aldim ....ustaca çalisma...._siir,di yani....saygiyla
müzeyyen baskir
beğeni ile okudum üstadım...saygılarımla..
Boşuna bekler gideni buğulu gözler
Her şeyi anlatır gibi, sağa sola savrulan
Miyadını doldurmuş sarı yapraklar
Açlığını gidermek için bekleşir,vefalı topraklar.
yüreğinize sağlık.kutlarım...
Sonbahar kışın habercisi olduğundan hep bir ürpertidir içimizde... O sebeple baharın kıymetini bilelim derim. Gerçi ben de sonbaharımdayım ama... Kutlarım...
Boşuna bekler gideni buğulu gözler
Her şeyi anlatır gibi, sağa sola savrulan
Miyadını doldurmuş sarı yapraklar
Açlığını gidermek için bekleşir,vefalı topraklar.
Duygu yoğunluğunun dizelere enfes yansıtıldığı bir şaheser. Yürekten tebrikler efendim.
Yüreğiniz dert görmesin.
Saygımla,
Celil ÇINKIR
Delibal
Tebrikler
'Geç kalmış bir gül açar bahçemizde,
Aceleci bir bülbül öter nazlı ve naçar
Göçmen kuşlar uçup gitmişler tam zamanında,
Uçamayan yaşlı bir leylek kalmış sundurmada.
Gün döner, mevsimler döner.
Sonbahar eyyamı başlamıştır;
Sarsılır dallarda titrek güller
Hazan mevsimini yaşarlar birer, birer. '
Güzel ve anlamlı bir emek verilerek yazılmış ve benimle de paylaşılmış bu emeğe tebrik ve teşekkürlerimle...
Her mevsimin ayrı bir güzelliği var.
Fakat hazan ayı da hüzün biraz daha fazla oluyor.
Tüm günlerinizin bahar güzelliği olması dileklerimle saygı ve selamlarımı bırakıyorum sayfanıza
Sonbahar'ın sarımsı güzelliği satırlara ne güzel yansımış.
Değerli büyüğüm çalışmanızı kutluyor saygılar sunuyorum.
+(ant)
Bu şiir ile ilgili 13 tane yorum bulunmakta