Sonbahar’a aittir özlem, ayrılık, hüzün. Sıcak yaz günlerinin ardından kararan gürleyen göğe bakılarak anlanır “Sonbahar’ın” geldiği. Onun gelmesiyle biter sıcak yaz mevsimi.
Yalnızlığın, ayrılığın, biten aşkların, dökülen gözyaşlarının ve hüznün simgesi olan sonbahar herkesin aklına aynı tasvirle gelir: Kapalı gökyüzü, muntazam biçimde sıralanmış yapraklarının bir kısmını dökmüş sarı çınarlar; boş bir yol veya bir boş sokak… Bu portreyi gören insanın içinden elinde sıcacık bir kahveyle bir yandan bu manzarayı izlemek bir yandan da şiir yazmak gelir.
Sonbahar hüzündür, aşktır ve insanları duyguları ile baş başa kalmaya iter. Özlem, hasret, hüzün bu mevsime ait duygulardır.
Bugün seviştim, yürüyüşe katıldım sonra
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!
Devamını Oku
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta