Düşerken yerlere yapraklar,
Sonbaharda...
Bir yığın yaprak kapladı
Bedenimi, sessizce...
Bir ışık aldı, bu sessiz yığını:
Islak, kahverengi gözlerin.
Ardından gelen bir feryat,
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta