Sana anlatmak istediğim o kadar çok şey var ki, aslında nereden başlayacağımı bilmiyorum. Bu sana son vedam olsun. Son satırlarımı üzülerek yazıyorum. Çünkü olması gereken bu.
Ruhumun en ücra köşelerinde var olan bilinmezliğin ortasında açan bir kardelen gibisin; karları delerek açan. Yüreğimin ortasında büyüttüğüm, filizlenen o kardelen de son kez çıkacak yeryüzüne.
Kardelenler nasıl büyür, bilir misin? Dur, anlatayım:
Kardelenler, kışın en sessiz zamanında büyür.
Toprağın üstü buz kesmişken, rüzgâr dalları incitip geçerken, dünya, soğuğun ağır örtüsü altında susarken, onlar karın altında sessizce bekler.
Önce görünmeyen bir sabır olur içlerinde.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta