Son Umut…! Şiiri - Hikmet Güner

Son umut…
gecenin en karanlık yerinde bile
sönmeyen o ince ışık.
Bir nefes kadar zayıf,
bir kalp atışı kadar inatçı,
bir adın kadar yakıcı.

Rüzgâr esti yüzüme,
bir serinlik bıraktı içimde.
Sanki “vazgeçme” dedi,
ama ben zaten vazgeçmeyi hiç bilmedim
söz konusu sen olunca.

Deniz kabardı içimde,
dalgalar kıyıya değil,
kalbimin duvarlarına vurdu bu kez.
Her çarpışta bir anı,
her köpükte bir iz,
her sessizlikte sen vardın.

Bir damla düştü gözümden,
gece sakladı,
rüzgâr taşımadı,
deniz bile almadı içine.
Demek ki bu gözyaşı
son umudun ağırlığıydı.

Rüyama girdin dün gece…
konuşmadın,
dokunmadın,
ama varlığın yetti.
Uyandığımda anladım:
Son umut dediğin şey
bir insana değil,
o insanın sende bıraktığı ışığa tutunmaktır.

HİKMET GÜNER
13/11/2024