Son Tufan Şiiri - Fatih Mehmet Yiğit 2

SON TUFAN

Sana yürüyen yollar kapandı birer birer,
Koca bir şehir çöktü üzerime, altında kaldım.
Deniz bile teselli etmiyor artık bu yorgun ruhu,
Martıların çığlığında hep senin adını andım.
Bu nasıl bir ayrılıktır sevgili, nasıl bir ceza?
Ben seninle her gün büyürken, sensizlikte azaldım.

Vur dalgaları içimin kıyılarına, vur durulma,
Bu yangın sönmez artık, küle sorma, bana sorma.
Sen gittin ya, kıyamet koptu sol yanımda,
Ayrılık değil bu sevgili, ömürlük bir tufan!

Yüreğimden her gece deli nehirler akar,
Dağlar mı girdi aramıza, aşılmaz duvarlar mı var?
Gökyüzünü siyaha boyadı bu erken gitmelerin,
Kuşlar bile terk etti bizi, baksana gönül hazan mı var?
Gidiyorsun... Heybende yarım kalmış bir aşk,
Ve ardında bırakıyorsun darmadağın bir enkazı.

Aynalar yabancı şimdi yüzümdeki çizgilere,
Adının geçmediği her sokak birer kördüğüm.
Salkım söğütler bile eğilmiş benimle dertleşir,
Sanki sendin bu ömürde tek muradım, tek dileğim.
Şimdi hangi rüzgâr savurur senin kokunu uzaklara?
Hangi liman kabul eder bu batık gemiyi, bu yorgun yolcuyu?

Vur dalgaları içimin kıyılarına, vur durulma,
Bu yangın sönmez artık, küle sorma, bana sorma.
Sen gittin ya, kıyamet koptu sol yanımda,
Ayrılık değil bu sevgili, ömürlük bir tufan!

Ayrılık değil bu, bir tufan,
Yıkılmış evler, sönmüş ocak.
İsyanım hem sana hem de zamana,
Kaderin kendi koyduğu tuzak.
Gidişinle saatler durdu, takvimler sustu,
Geriye sadece nefes alıp veren bir ölü bıraktın.
Senden kalan son hatıra, gözümden düşen bu yaşlar,
Sen bu hikâyeyi yarım değil, büsbütün yaktın...

Vur dalgaları içimin kıyılarına, vur durulma,
Bu yangın sönmez artık, küle sorma, bana sorma.
Sen gittin ya, kıyamet koptu sol yanımda,
Ayrılık değil bu sevgili, ömürlük bir sevda!

Fatih Mehmet Yiğit