Son Tren Şiiri - Ali Çelik 3

SON TREN

Doğumdan ölüme, binbir halimiz
Başa belâ açar, en çok dilimiz
Baş yananda, savruluyor, külümüz
Halbuki sınavdan, geçiyor kullar

Hedefe varmaya, gerekir gayret
Sonucu belirler, elbette kuvvet
İnsan yaşanandan, almalı ibret
Sen yürürsen ufku, açıyor yollar

Kulak ardı etme, verilmiş öğüt
Odun bile olmaz, fersizdir söğüt
Ölenin ardından, yakarlar ağıt
Üstünde cenaze, gidiyor sallar

Zamana durak yok, durmaz yerinde
Hikmet arıyorsan, ara derinde
Yemek pişirilir, meşe harında
Ateş çoktan sönmüş, uçuyor küller

Gençlik insanların, altın çağıdır
Muhabbet menbaı, gönül bağıdır
Fikirler gençlikte, fikrin sığıdır
Gençlikte başında, esiyor yeller

Gençlik nasıl geçti, ben bilemedim
Diyarı gurbetten, hiç gelemedim
Aradım, aradım, dost bulamadım
Kalkıyor son tren, çalıyor ziller