Son bahar mevsimiyim, yapraklar döküldü içimde hüzün,
Kuşlar da uçtu bağrımdan, neşesiz kaldı bak iki gözüm,
Taşlar ağladı dibimde, hakimsiz bir kerede beni düşün,
Önüne çöktüğüm duygular da yakarma bu sana son sözüm.
Bağrımı yarıyorlar ilk mevsim, nefsimi kesdin son ecelim,
Kollarda bahtsız kaldı sarmaz, üşür, nefesim de ki o hayalin,
Kader böyle, aynı cefayı yaşarız, kuş olsun mabet... güzel sesin
Önüne çöktüğüm duygular da yakarma bu sana son sözüm.
Dumanlıdır dağların yeşil başı, aşka vuruldu kondu aşım,
Kimsenin görmediği yerde senin, sevginin ulu bekçisiyim,
Vurulan gönüllerin değerini alıp, hak adıyla senide ölcerim,
Önüne çöktüğüm duygular da yakarma bu sana son sözüm.
Duraner YAY
13 / Şubat / 2012
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta