Kimeydi,sana mıydı tüm şiirler!
Senin yüzlerini görmüşken,neden kaçmadım ki senden.
Bana mı düşmüştü seni mutlu etmek,
Bana mı kalmıştı sana dost olmak,
Bana mı görevdi seni sen yapmak.
İyileşmedi ruhun bölündün başka senlere büründün.
Ne diye çırpındım ki sanki,
aşkımız bir gün uçup giderse aramızdan sevgilim
sırt çantalı bir duman gibibir melekle çarpışan kelebeğin kanadından dökülen toz
bir çağlayanda sürüklenen bir dal parçası gibi
istemediğimiz yerlere giderse aşkımız sevgilim yalnızca kanatlarına güven
kendi yarattığımız boşluğun ucunda sıkı sıkı tuttuğumuz bir kapı koludur yaşam
ve aşk, en derin kuyumuza düşen keman yürüdüğümüz yollar daralırken
Devamını Oku
sırt çantalı bir duman gibibir melekle çarpışan kelebeğin kanadından dökülen toz
bir çağlayanda sürüklenen bir dal parçası gibi
istemediğimiz yerlere giderse aşkımız sevgilim yalnızca kanatlarına güven
kendi yarattığımız boşluğun ucunda sıkı sıkı tuttuğumuz bir kapı koludur yaşam
ve aşk, en derin kuyumuza düşen keman yürüdüğümüz yollar daralırken




Sizi çok üzmüş ve kırmış. Bu aşikar.
Yüzsüzmüş diyecektim ama, ''Senin yüzlerini görmüşken'' dediğiniz için yüzsüz diyemedim.
Sitemkar şiire tebrikler.
Şiirler kendi kendini yazdırır...
Kime olacağına duygular karar verir...
Ve bir de şu var ki...
Sevgilerin en güzeli kalıcı olandır...
Kalıcı sevgileriniz olmasını diliyorum...
Kadir Tozlu
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta