Bu son seferdir hayallerimi ertelediğim.
Bir daha randevulaşmayacağım yalnızlığın türevleriyle.
İçimdeki şehirlerden biridir Ankara, gitmek için geldiğim,
İçinde sevdiklerimin yaşadığı betondan evleriyle.
Hasret yangınıdır bağrımda beslediğim,
Her rüzgarda kah titreyen, kah büyüyen alevleriyle.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta