Son Nefesıme Kadar Şiiri - Özlem Aral

SON NEFESİME KADAR

Okyanuslar kadar derin ve engin
Güneş ışığı kadar parlak ve keskin
Evren ve ötesi gibi uçsuz ve zengin
HAYALLERİM vardı benim.

Çelik kadar sağlam ve güçlü
Galaksiler gibi bakir ve gizemli
Tomurcuklar kadar körpe ve süslü
UMUTLARIM vardı benim.

Binlerce kırpıkla dev bir atlas dikecek
Kum tanelerini birleştirip sütunlar yükseltecek
Bir şehri duman edip baştan yaratacak
Asla tükenmez SABRIM vardı benim.

Dünyaya ve ulaşılmaz gezegenlere
Birlikte aşkı gerçek yapacağımız sevgiliye
Belki de benden kopup büyüyecek canlara
Tüm insanlara yetecek SEVGİM vardı benim.

Çocukken benden çalınan
Genç kızken elimden alınan
Umudu geleceğe bağlanan,
ÖZLEMLERİM vardı benim.

Kimseninkine benzemez
Baş döndürücü ve vazgeçilmez
Ten i tenimden ayrılmaz
"AŞK" isteğim vardı benim.

Ne hayalleri gerçek sanacak kadar aptal
Ne umutları tazelemeyecek kadar tembel
Ne sabır tanrıçası olacak kadar ideal
Ne sevgisiz yaşayacak kadar güçlü
Ne özlemeyecek kadar vazgeçmiş
Ne aşkın yokluğuna inanacak kadar cesaretli
Değilim aslında ben.

Hayaller, kurduğum kadar
Umutlarım, beslediğim kadar
Sabrım bir yere kadar
Sevgim, yıpranmadığı kadar
Özlemlerim, son nefesime kadar
Aşk, beraber sahip çıkılan kadar
Varmış meğer, şimdi anladım.

En sesli çığlık susmakmış
En acı göz yaşı akamayanmış
En güzel sözler içinde kalanlarmış
En güçlü ağrı tek başına kalmakmış
Bilgelik yalnızlığı zevke çevirmekmiş
Artık anladım.

Uçuşup hava gibi, yok olabilmeli insan
Seçemediği gelişini, seçerek gidebilmeli,
Korkum yok günah denen uyduruk lakırdıdan
Hakkım geçsede, alacağım yok kimseden.

Özlem Aral