Son mu bu Bahar II Şiiri - Hüseyin Ersoy

Kimsenin anlamadığı dilde,
Hiç kimsenin bilmediği kelimelerle
Yazsam seni; anlaşılmaz mı kalırsın,
Yoksa benzersiz mi?

Misal, Süleyman’ın hüdhüdü anladığı dilde,
Ya da ışığın kırıldığı yedi renkte;
Rüzgârın, yağmurun, güneşin eliyle,
Yani Herkesin bildiği o kadim dille
Göklerinin en yükseğinde
Yeni kelimelerle haykırmak mı sevda?

Saatlerin her saniye ayarlandığı,
On sekiz bin âlemin yeniden tanımlandığı,
Mezarların günahlarla dolup boşandığı,
Sevapların seninle yeniden tanımlandığı,
Cennetinle burun buruna yaşamak mı sevda?

Ellerinde çiçeklerle beklerken tabutlar,
Senin kokunla tazelenirken yeryüzü,
Senin gözlerinde dirilirken ölüler
Teker teker inerken asansörlerden çocuklar,
Senin anladığın dilde yaşamak mı bahar?

Müjde! Son yaprak da düştü bu şehre.
Sen karar ver; dayanılmaz şafağında
Sana, hangi dilde susmalı artık?
Sabahı ayrı, akşamı ayrı bahar bu şehirde,
Sûrunla başlasın artık kıyamet!