Son Mercan Mevsimi Şiiri - Efsun Bkr

Gökyüzü bu gece şahitliğe soyundu,
Ay, en derin yarasından vurdu kendini.
Bak, bakır bir kızıllık indi şehre,
Gök kan ağlarken, ben de döktüm içimi.

Bir zamanlar soluğunla ısınan bu oda,
Şimdi yabancı bir sessizliğin pençesinde.
Işık çekilirken en kuytu köşelerden,
Seni sakladığım o mabedi yıktım sessizce.

Azad ettim seni bu gece kalbimden...
Ne bir sitem bıraktım ardımda, ne bir sızı,
Sadece o kanlı ayın altında yorgun bir gölge.
Prangalarını kırdım hatıraların birer birer,
Hükmün bitti, boşaldı o Efsunlu bölge.

Git şimdi...
Ay rengini eski bir Mercana bırakana dek,
Rüzgar ismini tozlu raflara savurana dek git.
Ben bu gece, bu kızıl karanlığın ortasında,
Seninle dolu olan kendimi, kendimden azad ettim
Ay kanar, gece susar, kalp özgürleşir; ama izi kalır bazı vedaların