Son Kırıntı Şiiri - Ferhat Kirik 2

Duydum ki; yırtıp atmışsın o yazdığım mektupları,
Kesmiş kısaltılmışsın saçlarını da.
Ne gözlerin kalmış geriye, mağrur ve dokunaklı,
Ne de o eski hevesler.
Şimdi her yer üzgün, dokunaklı, ağlamaklı.
O derin, amansız, sessizce yanaşan.
Geceler boyu aklımın derinliklerini zorlayan, hayalin miydi
Yoksa, gözyaşlarım gibi tükenen ömrümün son kırıntıları mıydı?
Sen de çekip gitme dur
Yokluğun yalnızlığımda saklı
Kalabalıklar arasında yapayalnızım.
Dur gitme şimdi tam bu mevzide kalmalısın;
Yokluğundan kaç kurşun yedi bu Sinem, saymadım.
Varlığın içimde yeniden filizlenir,
Tazelenir dertlerim, kederim.
Gündüzüme aydınlığım ol, sen ol yaşama sebebim.
Dur, gitme şimdi kalmalısın;
Ya tamamen kal bu barikatta ya da çek git büsbütün.
Eski bir şarkı gibi kal sessizce
Çıkart artık şu hüzünleri valizinden,
Bilmez misin, vedalar hiç sevilmez ki zaten...