Son/ilk/bahar Şiiri - Mehmet Rızaoğlu

Bir hazan vakti indin gönül bağına
Çözüldü gönül dili, sözü erdi çağına
Sen, hazanıma can veren nisan yağmuru,
Sen, hayatıma sürçülisan kızıl çöl nûru
Sen, hayalime o asîl, o mukaddes rüya
Ve ben, yaşıyormuşum senden önce güya
Okları gelsin zülfünün asırlar ötesinden,
Gözlerin şarapnel, delsin bu hicran gecesini
Getirsin ölümü ömrün her hücresinden
Bakışlar müjde, kelâmın ferman-ı aşkın
Ben’ler meyâlim, kaşların cellat, yüreğim taşkın
Dudağından süzülen her köz ruhuma nefes,
Bakışından sızan her göz soluma mahfes
Gönlüm arzularsa adeta coşar süzülür nûrun;
Şen ruhum, ney’imdir sessiz olurun
Gözlerinde mühürlensin şu divane kaderim
Kâinat sen dese de ben sadece sen derim
Sensizken bu göz kapısız zindan,
Seninle her nefes, asûde bir vuslât îmandan
Ben’in savursa âdetidir ruha hür sanış
Zincirim olur gâh zülfi karasın gehî kaşın
Ey fasl-ı baharım, son yakış, sonsuz yanış
Söz emzirdin bu umutsuz akların sahibine
Dökülür katrelerim esrâr-ı mâna ile dibine
Gözlerinde sükûta ermiş derviş misâli,
Umar gönlün bilirim türâb gibi visâli
Öyle mucizesin ki bu yorgun yüreğe,
Bir gelsen âb-ı hayât olursun her süreye
Diner bu ömürlük sızı, vuslat bulur can;
Ey derin hayalim, serin hasretim, helecan
Sen, ey benimsiz! Ey vergili!
Aştı cihânı i’tibârım utandı nice sevgili
Kader âşıktır gayrete, âşık bunu yol eyler
Ser-hoş yola sarılsa âdetullah hol eyler,
Şu şanslı gönlün, alevsiz yükselirken harı
Sen, guruba yaklaşan sonbaharımın
Ne olacak ne solacak ilkbaharı