Son/ilk/bahar Şiiri - Mehmet Rızaoğlu

Bir hazan vaktinde düştün gönül bağıma
Hasretine savrulan bu sine, aşkının yâdıyla geldi çağına
Sen, hayalime can veren nisan yağmuru,
Sen, hayatıma sürçülisan çöl nuru
Sen, hayallerime o asil, o mukaddes rüya
Ve ben, yaşıyormuşum senden önce güya
Okları gelsin zülfünün asırlar ötesinden,
Gözlerin şarapnel, delsin bu hicran gecesini
Getirsin ölümü ömrümün her hücresinden
Her bakışın bir müjde, her kelamın ferman-ı aşkın
Benlerin hayalim, kaşların cellad, yüreğim taşkın
Dudağından süzülen her söz ruhuma nefes,
Senden sızan her göz soluma kafes
Gönlüm arzularsa adeta coşar süzülür nurun;
Şen ruhum Pegasus’umdur sözün ve olurun
Gözlerinde mühürlensin divane kaderim
Kâinat ne derse desin ben her zaman sen derim
Ne çare ki sensiz bu cihan tam bir zindan,
Seninle her nefes, asude bir vuslat imandan
Benin savursa âdetidir ruhun kendini hür sanış
Zincirim olur gözlerin,
Sen ey ilkbaharım, son yakış, sonsuz yanış
Söz emzirdin bu umutsuz akların sahibine
Sökülürüm mısra mısra kirpiklerin dibine
Gözlerinle sükûta ermiş derviş misali,
Bekler ki gönlün bilirim İbrahimî visâli
Öyle mucizesin ki bu yorgun yüreğe,
Görünsen sonsuzluk olursun kısa süreye
Diner bu ömürlük sızı, vuslat bulur can;
Çünkü sen, ey benimsiz ey vergili,
En güzel hayalim, en derin hasretim, helecan
Kader aşıktır gayrete, kullar bunu test eyler
Vuslatın koluna varılsa âdetullah mest eyler,
Can bulur ömrüm, zirvelerde dolaşır da harı
Guruba yaklaşan sonbaharımın
Ne olacak ne solacak ilkbaharı