Son/ilk/bahar Şiiri - Mehmet Rızaoğlu

Bir hazan vaktinde düştün gönül bağıma
Hasretinle kavrulan bu sine, aşkının yâdıyla erdi çağına
Sen, kurumuş dallarıma can veren o mübarek nisan yağmuru,
Sen, hayallerimin ötesindeki o asil, o mukaddes rüya...
Sen, sevince çevirdin ömrümdeki dumuru
Ve ben, yaşıyormuşum senden önce güya.
​Zülüflerin kopsun gelsin asırların ötesinden,
Gözlerin ki, şarapnel misali delsin bu hicran gecesini
Götürsün ölümü ömrümün her gecesinden
Her bakışın bir müjde, her kelamın ferman-ı aşkın
Dudağından dökülecek tek bir sözdür ruhuma nefes,
Benlerin hayalim, kaşlar celladım yüreğim taşkın
Senden gelen her naz benimçün enfes
Gönül seni her an arzularsa, adet yerini bulur, süzülür nurun;
Şenlenir ruhum 9Burak'ı olur sözün ve gururun
Gözlerinde mühürlensin benim bu divane kaderim
Kainat ne derse desin ben hep sen derim
​Ne çare ki sensiz bu cihan tam bir zindan,
Seninle her nefes, asude bir vuslat imandan
Ruhum aşkınla kavrulsa, adetidir sevdanın asırlık uykudan uyanış,
Fermanımdır gözlerin, sen ey sonbaharımın ilkbaharı,
Son yakış, sonsuz yanış
Bak işte, nihayet kapındayım;
Gözlerinde sükûnete eren bir derviş misali,
Mısra mısra dökülüyorum ayaklarının dibine
Gönlün ister bilirim İbrahimî visâli
​Şimdi bir mucize gibi dokun bu yorgun kalbe,
Dinsin bu ömürlük sızı, vuslat bulsun bu can;
Çünkü sen, ey sevgili,
Benim en güzel hayalim, en derin hasretim, helecan
Vuslatın yoluna varılsa, adetullah tecelli eder,
Can bulur ömrüm, zirvelerde dolaşır harı
Guruba yaklaşan sonbaharımın
Hiç solmayacak ve asla olmayacak ilkbaharı...