Son Hece Şiiri - Gül Kabacaoğlu

Sana kızdığım yerden seviyorum hâlâ,
Ne garip, insan en çok sustuğuna kırılıyor.
Ben senden çok şey istemedim aslında,
Biraz zaman, biraz cesaret…
Bir de “buradayım” demeni.

Sen kendi hayatına yetişmeye çalışırken,
Ben senin hayatında yer açmaya çalıştım.
Belki de ikimiz de aynı şeyi istedik,
Ama başka yerlerden tuttuk birbirimizi.

Şimdi gururum var elimde,
Bir de senden kalan sessizlik
İkisini de bırakıp gidemiyorum,
Çünkü ikisi de biraz sen, biraz ben.

Sen benim yarım kalan cümlemsin,
Ben senin sustuğun son hece.
Ne tamamen gittin içimden,
Ne de kaldın benimle.

Bazen seni unutmuş gibi yapıyorum,
Sonra bir şarkı çıkıyor karşıma.
İnsan bazı insanları unutamıyor,
Sadece onlarla yaşamayı öğreniyor.

Ben sana “kal” demeyi çok istedim,
Ama sevdiğim adamın yanında
Kendimi küçültmek istemedim.
Çünkü aşk, birinin peşinden koşmak değil,
İki kişinin birbirine doğru gelmesiydi.

Sen gittin.
Ben ardından bakmadım.
Ama içimde bir yer
Hâlâ kapıyı kapatmadı.

Bunu sana söylemeyeceğim.
Belki de en büyük gururum bu.
Çünkü seni hâlâ seviyor olmak
Sana geri dönmek zorunda olduğum anlamına gelmiyor.

Sen benim yarım kalan cümlemsin,
Ben senin sustuğun son hece.
Ne tamamen gittin içimden,
Ne de kaldın benimle.

Bazen seni unutmuş gibi yapıyorum,
Sonra bir şarkı çıkıyor karşıma.
İnsan bazı insanları unutamıyor,
Sadece onlarla yaşamayı öğreniyor.

Bir gün beni hatırlarsan
Kötü hatırlama ne olur.
Ben seni severken
Hiç kötü bir niyet taşımadım.

Belki fazla sevdim,
Belki fazla bekledim,
Belki senden beklediğim şeyi
Kendime bile anlatamadım.

Ama şunu bil:

Ben senden giderken
Sevgimden değil,
Kendimden vazgeçmekten vazgeçtim.

Sen benim yarım kalan cümlemsin,
Ben senin sustuğun son hece.
Ne tamamen gittin içimden,
Ne de kaldın benimle.

Şimdi gururum var elimde,
Bir de senden kalan sessizlik.
İkisini de bırakıp gidemiyorum,
Çünkü ikisi de biraz sen, biraz ben.

Belki bir gün geçer,
Belki başka birine anlatırım seni.
Ama bazı aşklar bitmiyor aslında…

Sadece konuşmayı bırakıyor.

11.8.2026