Son ev Şiiri - Aynur Durmuş

Son Ev

Dünya kiralık bir evmiş meğer,
Her gelen biraz konar, biraz göçer.
Biriktirdiğin ne varsa kapıda kalır,
Sessizce kapanır ardında geceler.

Ömür dediğin bir ince yolculuk,
Sevinci de yükü de omuzda taşır.
İnsan kendine değil, ardında kalan
İyiliği kadar bu dünyada yaşar.

Sonunda evim iki metre kadar,
Toprak olur üzerimde yorganım.
Bayram sabahı çocuklar gelirse,
Onlardır işte açan lalelerim.

Bir Fâtiha düşerse üzerime
Bi avuç suyla kuşlar sevinir
Benden geriye bir gönül kaldıysa,
İşte o zaman Aynur kalır adım.
Aynur Durmuş