Son Defa Şiiri - Yasin Bölükbaşı

son defa sadık kaldım,
umutsuzluğu ne yapsam üzerimden atamadım,
tutkularımın olumsuz kesinliğiyle yaşadım,
bu yüzden hiçbir yere varamadım,
içimdeki karanlığı somutlaştırmaktan başka hiçbir işe yaramadım,
 
içimdeki umudu hep kör karanlıklarda aradım,
ama bir türlü bulamadım,
aksine kaybettiklerim oldu,
bedeli ağır mı oldu,
bunu çözemedim,

bu uçsuz bucaksız bir boşluk,
renksiz ve çokça soluk,
bu karanlık,
bu sönmüş hiçlik,
belirsiz, sessiz ve durgun,
yarı ölü,

içimdeki ışığı bir kere kaybettim,
şimdi ise sonum olmasın diye,
karanlığı ellerimle parçalamaya çalışıyorum,
parmaklarım uyuşuk ve donuk,
tenim soluk ve soğuk,
kalbim bitmek bilmeyen üfürümlerle dolu,

evet belki aydınlıklar korkunç şeylerle dolu,
bu yüzden belki,
hiçbir şeyden korkmuyorum,
içimdeki karanlıklardan,
alışkınım,

tüm karanlıklarıma sızan bir ışık hüzmesi gibi,
nereden düştün,
nereden geldin,
ve neden gittin?

ne belirsiz bir ölüm bu,
hepimiz,
kaybolmaya,
unutulmaya mahkumuz,
bugün buradayız,
yarın yokuz,

içimizdeki sonsuzluklar,
verilen sözler,
kaybedilen tüm saatler,
eklenen her acı,
günün birinde,
yokluğa karışacak,

hepimiz,
zamanı geldiğinde,
gizlenecek bir kuytu,
dip ya da çukurda,
eskiyerek, çürüyerek,
varlığımızı yitirirken,
solacak,
herkesten habersiz,
karanlığa karışacağız?

Yasin Bölükbaşı
Kayıt Tarihi : 3.06.2026 04:07:00