Son Bakışında Şiiri - Hamit Atay

Son Bakışında

Son bakışında yıkıldı içimdeki şehir,
Bir vedanın sessizliği çöktü gözlerine…
Bir daha doğmaz sandığım bir akşam gibiydi,
Ne sen bir şey söyledin, ne ben nefes alacak kadar cesurdum.

O son bakış…
İçinde yarım kalmış bin cümle,
Söylenememiş “gitme”lerin yankısı,
Ve bir kalbin kırılışına tanıklık eden gökyüzü…

Rüzgâr bile sustu o an,
Bir yaprak bile düşmedi yerinden,
Zaman ellerini cebine sokup kenara çekildi,
Biz, iki yabancıya dönüşen iki yürek…

Aynı sokakta, farklı yönlere yürüdük.
Bir adım atamadım ardına,
Çünkü her adım, seni biraz daha silerdi hatıralardan.
Gözlerim doldu, ama ağlamadım —

Ağlamak, sanki seni affetmekti.
Yüzünde bir keder vardı, tanıdık,
Belki “keşke” diyordun içinden sessizce,
Ama ben duymadım,

Duysaydım kalmazdım orada, giderdim.
Son bakışında bütün hayatımı gördüm,
Bir çocuk gibi inanan halimi,
Bir delikanlı gibi direnen kalbimi,

Ve sonunda kabullenen bir adamı…
Şimdi o bakışla yaşlanıyorum her gece,
Gözkapaklarımda yeniden başlıyor o an,
Bir tren kalkıyor, ben yetişemiyorum,

Bir ışık sönüyor, ben göremiyorum.
Biliyorum, her şeyin bir sonu var,
Ama o sonu da senin gözlerinde yaşadım.
Bir fotoğraf gibi dondu zaman,

Ve ben hâlâ o karede kaldım —
Sen giderken,
Ben bakarken…
🥀
Hamit Atay