Son bakış unutulmaz Şiiri - Düşgar Bulut

Yüksek binaların içinde yalnız insanlar olduk
Gençken dergilerde görüp okuduk
Halbuki sahip olduklarımızdan çok neysek oyduk
Etrafımıza bakıp sorduk,yerimizde sayıp durduk

Ruhsuz betonlar arasında resmimiz bir köşede
Baktıkça huzursuzduk,hatırladıkça anı, bu evde
Bıraktığın yarım kalmış süt kutusu durur öylece
Bir kenarda mavi yakalı gömleğin ütüde

Nefesim kesilmekte pencerede belirsiz is
Kömür olmuş balkonun taburesinde birisi
Birkaç güne kadar bitirene kadar kahveni
Nerden bilebilirdim almıştın bir gün önce biletini

Şimdi ben pencerede dönmeyeceğini bilerek
Ayrıldık son buluşmamızdan gülerek
Biz de her adımımız küçük hatalarımızı severek
Bu veda belki hayatta hep bir fotoğraf çekerek