gecenin en ince yerinden sızıyor zaman,
bir çatlaktan düşer gibi kalbime.
sessizlik, duvarlara yaslanmış yorgun bir kuş,
kanadında adını taşıyor.
bir şehir uyuyor,
ben uyanığım,
senin gidişine hazırlanan her şey uyanık.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta