İşte yine çöktü sessiz ve hüzünlü koyu gece
Dertlerim şaha kalktı beynimde binbir bilmece
Gözlerim dalar gider dörtbiryanım betonarme
Boğulur nefessiz kalırım boğazım kesilircesine
Birden irkilir kendime gelirim betonun soğu kalbime işlemiş
Fakat duygularım o kadar yoğun ki bedenim hissetmemiş
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta