Bir lodos deldi geçti, şakağımdan içeri.
Ana kucağıymış gibi asfalta, serildim.
Nihayet galip geldi, pişmanlık denen çeri.
Kuşlar kadar dahî bahar görmedim, derildim.
Kış günüydü omzumda yalnız bir ceket vardı,
Öyle alelâde değildi vatkaları ateşten,
Yaksa bile, sırtımı dayadığım duvardı.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta