Son Şiiri - Selahattin Koca

Bu döngüye hep tutsak dilim,
sana seni anlatır aptal gibi
Kendini dinlemek cesaret ister,
bu yüzden belki bulamadım seni.

Meftun gönlüm aşkına erir,
çık karşıma gel korkunu yenip.
Bir daha yazmam dedim ama,
boş sayfalar hep üzerime gelir.

Senden uzaklaşmak bu kadar zor,
hayalin zihnime hapsoldu.
Günlerin üstüne aylar, yıllar,
zamanın içinde kayboldum

Her şeyi yaptım unutmak için,
her nefeste yine seni buldum.
Unutmaktan bahsetmişken
sen unuttuysan aşk olsun

Acıyla yüzleşen bir benim,
senin haberin yok görmedin depremi.
Aklımın içinde rahatmısın,
kalbim kırıldı bi yardım etmedin.

Enkazda kaldım toz duman,
sen yine kaçmaya meyledip.
Beni bırakıyorsun göremesemde,
duyuyorum hâla sesleri.

Karanlığa alıştı gözüm,
boşa çıkacak yine verdiği sözü
Güzel günler görecektik,
hani nasıl olacak var mı çözüm.

Bana bıraktığı bolca hüzün,
kasvetin elinde bak gündüzüm.
Geceleri uyumayıp yazıyorum bende,
aşk yola getirir gönülsüzü.

Sen sanıyorsun yol bitti,
daha yeni başlıyor benimkisi.
Giderken yanında götürdüğün,
uykularımı geri verirmisin.

Aptal gönlüm bilir kişi,
dert çekmek sanki tek işi.
Kendime bile tahammülüm yok,
zaten çoktan delirmişim.