İçımde kopmuş bir kıyametten geriye kalan sessiz bir boşluğun efsunu
Dışımda yaşamın o rengarenk tılsımı
Kapkara bir zemherinin ortasında bembeyaz kar taneleri gibi eriyor ömrümün saniyeleri
Buz gibi bir yaşamın alevli hicranıyla
Doğuyor güneş her sabah umudun tan yerinden
Ay ve yıldızlar bir bir kaybolurken gökyüzünden
Havanın berrak maviliğine kundaklanıyor gözbebeklerim
Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim
Devamını Oku
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta