Bir böceğin,
Bir çiçeğin,
Bir damla suyun,
Kıymetini bilmeyen,
Küçük insanlık,
Son böcek ölmeden,
Ölmeyeceğini,
Son ağaç kurumadan,
Aç kalmayacağınımı sanırsın.
Son böcek ölünce,
Son ağaç kuruyunca,
Son su damlası buharlaşınca,
Sen çoktan aç kalmış,
Çoktan ölmüş olacaksın.
O zaman hangi soydan geldiğinin,
Hangi dinden olduğunun,
Kimi yenip kimi alt ettiğinin,
Kimi sevip kime küstüğünün,
Hiçbir önemi,hiçbir kıymeti olmayacak.
Senden sonra,
Belki de dünya yeni canlılara mekan,
Yeni nesillere imkan tanıyacak,
İşte o zaman son olmayacak,
Ama sen olmayacaksın.
Kayıt Tarihi : 28.4.2021 13:10:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!