Çocuktum..her yaz başı toplanıp giderdik..
Yol kenarında özlemini çektiğim sahte deniz,iki kolumu sarmış..
Her saat,her geçen saat dahada yaklaştırırdı..
Kırmızı ayakkabım otobüsten düştü tozlu yollara..
her yıl baktım belki ordadır hala
Çocuktum herkes gülerken ben ağlardım
Herkesi,herşeyi öylece bırakıp koşardım acı kum dolu kumsala
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta