Dumanlı başım,gözler buğulu,
Olmayan melodi çınlıyor,
Sesi yalnız benim kulağımda.
Benden hiçbirşey kalmayan bedenimde,
içim senle dolu oturuyorum.
Kendime her gelişimde,
tekrar sömürüne uğruyorum.
Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim
Devamını Oku
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim




içim senle dolu oturuyorum.Ne kadar güzel bir benzetme .tebrikler üstad.
Aşk kendi içini görmek ve orda başka bir varlığı yaşatmaktır. Gerisi önemli mi?
Şimdi ben senden ibaretken,
Sende kendimi hiç göremiyorum.
//
'Sanırım karşılıksız sevginin duygu dolu az ama öz anlatımı olmuş,kutlarım sevgiler....'
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta