Somun denince Gerede gelir akla,
Gerede somun ile anılır halkta.
Taş fırın sokakta, odunlu ocakta,
Pişer sabır ile, ateş dilinde.
Uzun süre bekler, bozulmaz, durur,
Zamana direnir, ekmekten gurur.
Ondandır kadınlar çokça yoğurur,
Kilere, ambara koyar derinde.
İhtiyaç olunca çıkarılır tek,
Bayatı biledir kıymetli emek.
Dilimlenir ince, kuralı gerek,
Işık görünmeli dilim yerinde.
Somun göğse dayanır, edep şarttır,
Bıçak dıştan içe, kesmek sanattır.
Her işin kuralı olduğu kattır,
Bu da somun ilmi, Gerede’de.
Soba üstü tavada kızarır usul,
Isınır, yumuşar, olur makbul.
Üstüne sürülen tereyağı ful,
Lezzetin zirvesi bu an içinde.
Somuna en çok yakışan odur,
Tereyağsız somun eksik durur.
İki dost, iki yâr, iki aşık olur,
Bir bütünün yarısı birbirinde.
Çay eşlik edince şölen kurulur,
Geredeli için bayram sayılır.
Bu tutku, bu huzur kalpte var olur,
Mutluluk gizlidir lokma içinde.
Somunsuz Gerede düşünülemez,
Tereyağı somunsuz anılamaz.
Biri yoksa diğeri tamam olamaz,
Bu aşk yazılmıştır kader dilinde.
Yaylası, çamı var, suyu serindir,
Ekmekle yoğrulmuş her bir evindir.
Bu sevda Gerede’nin öz derinidir,
Söyler Mahrumi, gönül elinde.
Kayıt Tarihi : 22.1.2026 09:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
