Solunum Şiiri - Çağdaş Canoğlu

Elimi bırakmadı sevgili, kalem kaldı masada
Yürekler birleşince dert de kalmadı tasa da
Dertler azdı, kalem geldi dile, ve yazdı
Beyazdı sayfa, mürekkepten boşluk kalmasa da

Bu dünyada sözümü tutmadığım görülmemiş
Tıpkı bu şiir gibidir aşk, öngörülmemiş
Yürekler saf kalmış, her biri el sürülmemiş
Şelale aksın da yeşertsin diye örülmemiş

Akın akın açar çiçekler ve yeşerir çayırlar
Bahara döner kışlar, gece dile gelir sırlar
İçinde yanan ateşten erir gri duvarlar
Ve gün geçtikçe evete dönüşür hayırlar

Kaybedince bulursun kendini, bunu bilmeli
Bulduğunda onu sımsıkı sarabilmeli
Fırtınalar da çıkar, şimşekler de çakar
Gerçekten sevenler buna rağmen kalabilmeli

Senden kaçarken yine sana sığındım
Solumdasın, göğüs kafesinin soluna "sağındım"
Papatyayı alıp yalnızca kendime sakladım
Çünkü göğüs kafesinde huzur bulan tutsağındım

"Mesafeler insanın sabrını zorlar"
Bilen de bilmeyen de, öyle diyorlar
Sabrın sonunda elbet kavuşur yollar
Çünkü kül eder mesafeleri aşkından korlar