Doğduk istemeden hayatın acımasız kuçağında...
Anne şefkatiyle aldık ilk masum nefesi...
Büyüdükçe aldığımız her nefes de acı solumaya başladık.
Alması bir dert
vermesi bir dert...
Her nefes alış verişte hayata borçlanıyorduk.
Borçlar birikti, birikti, hep birikti...
Kimbilir kaç kişi senin zarif hallerini sevdi
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil
Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.
Devamını Oku
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil
Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta