Solgun Bir Akşam Şiiri - İsmail Akyüz

a

güneş elini ayağını çekiyor ya çok fazla sürmez
acılara tutunmuş bir sessizliğin içinden gelircesine
aceleci solgun bir akşam daha erkenden
düşer gökyüzünden ömürlerin üstüne
kapatarak bütün renklerin yorgun gözlerini
o hatır gönül bilmez suskun alaca karanlık
umursamaz hiç kimseyi usulca alır yerini
diz boyu doldurur yürekleri dayanılmaz bir kasvet
perdeler çekilir kapılar kilitlenir
birer birer yanar evlerde sarı ışıklar
bir odadan bir odaya hüküm sürer
zamansız sapsarı bir sonbahar
saklanmış duygular taşar
hoyratlaşır dalga dalga
gönüller belki sevinçli bir umuda bağlanır
belki bukağıları kıracak bir isyana

benim ıssız eviminse kapısını gelip çalar arsız yalnızlık
ellerinde yaşanmamış günlerden bir demet hüzün
odalara kendimi saklasam ne fayda arar bulur yine de
bir kocaman efkar çöreklenir içime
zehir saçan bir yılan gibi ısırır durmadan
dayanılmaz bir sancı alır başını koşar gelir acır canım
anılara sarınsam da sımsıkı faydası olmaz
umarsız kalır boşuna tutunduğum o hükümsüz sevda
mümkünü yok hiçbir ilaç merhem olmaz yarama
isterse umutla beklediğim o akşam pencereleri
pervazları çiçeklerle süslenmiş hayalleri kurup dursun
isterse sabırla güzellediğim o sensiz olamam düşleri
hiç nefessiz bir uykumdan bir uykuma koşup dursun
isterse bensiz köhnemiş o pembe boyalı evin çiçekleri
kendini daha da soldurup boş yere dökülüp dursun
ten soğumuş
can ilticada
dil suskun
hiç beklemez erkenci bir baykuş
çığlıklarla basar geceyi zamanın geniş alnına
hüzün yapışır kalır yorgun bedenime
durgunlaşır zaman dakikalar mevsim olur saatler yıl
kurumuş yapraklar rüzgara kapılır uçuşur
dünya döner yağmur yağar toprak ıslanır

yine de ömrüm tükenir
sürüp gider yaşam
hiçbir şey olmamış gibi
görmezden gelerek beni
ellerim boşluktur artık
sesim ıssızlık
yüreğim kilitlere düşer
gözlerim upuzun sokaklara
ecelim sürmeli bir göz olur
hasretle üstüme kapanır
kırılmıştır kanat bir kere
kuşa kafestir artık hayat
çırpınır uçmak için
durmadan çarpar görünmez duvarlara
umutsuz hayaller doğurur
yürek çaresiz ölüme kadar