Solgun Şiiri - Yücel Özkü

SOLGUN
Yokluğuna sonsuza dek sustum,
Kaldım bir başıma, avare.
Bir akşam vaktinin solgun aynasında
Yüzüme düştü sensizliğin
En keskin hâli.

Ne bir ses kaldı içimde,
Ne de tutunacak bir nefes.
Gölgesiz kaldım her güne,
Ufukta güneşini yitirmiş
Karanlık bir geceden
Ne farkım var?
İçinde çiçek açan sözlerin vardı,
Şimdi sadece savrulmuş anılar.

Sen olmayınca
Ne anlamı var yürüdüğüm yolların;
Hepsi yabancı,
Hepsi sessizlik kokuyor.
Bomboş, soğuk bir esintiden başka
Ne var bu şehirde?
Bir de içime çökmüş umutsuzluklar.

Kelimeler bile renksiz artık,
Bu yollarda.
Sensizliğin en ağırı
Üzerime geliyor.
Sonbaharın son demlerinde
Esen rüzgârı neyleyim,
Güneşim yoksa…

Yücel ÖZKÜ
26 Ocak 2026/19:17