Sokak Lambaları Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

Sokak Lambaları
Fevzi Emir Yılmaz

Bu şehrin sokak lambaları yanmaya başlayınca,
Sana çıkan bütün yollar aydınlanıyor yüreğimde.
“Kalk, gidelim,” diyor içimden bir ses,
Kalk gidelim...
Bir çocuğun parka koşması gibi,
Bir arının çiçeğe kanat açması gibi,
Heyecanla, coşkuyla, aşkla gidelim.

Bu şehrin sokak lambaları yanmaya başlayınca,
Dünyam değişiyor birden,
Bambaşka âlemlere dalıyor kalbim.
Gökyüzü maviye bürünüyor,
Kara toprak yeşile;
Masmavi denizler,
Ay tarlası gibi parlıyor gözümde.
Yakamoz yakamoz…
Ve sen…
Uzaktan görünüyorsun,
Yıldız yağmuru gibi,
Masallardan fırlamışçasına.
Kıskandırıyor bütün perileri…
Buluttan patikalar
Adım adım yolumuz oluyor,
Yaklaşırken sana doğru.

Bu şehrin sokak lambaları yanmaya başlayınca,
Ruhum ayrılıyor bedenimden fersah fersah.
Yerçekimi hükmünü yitiriyor,
Hafifliyor tenin yükü.
O çıldırtan kalabalık kayboluyor,
Dünya sadece bizden ibaret kalıyor:
Dağ, taş, yer, gök — ikimiz.

İlahi kudretin ışığı,
Bütün ihtişamıyla
Belirmeye başlıyor gökyüzünde.
Ve bir bir
Büyüsünü kaybediyor sokak lambaları.
Ben ise
Bir kahvaltı masasından
Arta kalan kırıntılar gibi…
Paramparça, ufalanmış, dağılmış halde buluyorum kendimi.
Ama şikâyetim yok.
Nefes aldığım sürece
Sen bana yârsın.
Bu aşkın elemi yalnızca beni sarsın...
Sokak lambaları yandıkça,
Varsın.