Sokak Şiiri - Sibel Orhan

Sırtı kambur binalar dizilmiş yan yana,
Geometri tutmuyor sokakta.
Betonun soğuk kenarına devrilmiş bir çift eski ayakkabı;
Bağcıkları çözük, adımlarından arınmış.
Plastik bidon matlaşıyor günün altında,
İçinde unutulmuş suyun sureti.
Kedi geçiyor çöp yığınlarının arasından,
Kuyruğuna teğet,
Elekten geçiriyor insan artıkları.
Karton kutular, iç içe geçmiş anılar,
Eksik anlatının pürüzlü sayfaları,
Yığılmış köşe başına tel tel,
Selamsız geçip gidiyor yüzler.
Gözler teğet düşüyor yabancı çehrelere;
Kaldırımlara sıkışmış ağaç dalları uzamsal uğultuya tanıklık eder.
Yollar, uçları açık çizgiler;
Yolcular taslaktan firar etmiş birer dipnot.
Sokak, yumak yumak bir örgüde dolanıyor:
Harçsız duvarlardan dökülen kireçte
Unutuluyor asfalta değen topuk sesi.